Als u niet meer thuis kunt wonen

Wanneer zelfstandig wonen niet goed meer mogelijk is, bent u welkom in één van de zorgcentra van Vivre. Op een een groot aantal locaties in Maastricht en omgeving - dus meestal niet ver van uw huidige woning - beheren wij zorgwoningen en appartementen, waarin u zelfstandig woont.
Deze zijn helemaal op comfort en plezierig wonen, inclusief recreatie, allerlei activiteiten en verzorging op maat. algemene tekst.

Voor meer informatie kunt u bellen met onze centrale informatiedienst Via Vivre:
0900-22 33 440 (lokaal tarief).

Woont u in een aangepaste omgeving met ondersteuing op maat, dan kunt u gebruik maken van één of meerdere van volgende diensten die Vivre biedt.


Wilt u graag wonen met de zekerheid van zorg, maar niet in een zorgcentrum? Dan is een zorgwoning van Vivre een mooie oplossing. Het zijn zelfstandige woningen (ook wel aanleunwoningen genoemd), die voldoen aan alle criteria van comfort, veiligheid en ruimte. De zorgwoningen liggen vaak op het terrein van onze zorgcentra, dus als u zorg nodig heeft, is die letterlijk dichtbij. Als er iets is, is een verzorgende of verpleegkundige snel bij u.
In veel zorgwoningen is personenalarmering aanwezig. Met één druk op de knop laat u onze medewerker weten dat u hulp nodig heeft.
U heeft een eigen keuken, badkamer, toilet en berging. Een eigen thuis. U betaalt huur en zorg apart. Maakt u geen gebruik van de zorg? Dan betaalt u alleen huur.

Via Vivre is de centrale informatiedienst van Vivre. Deze dienst is er voor iedereen die vragen heeft over wonen, welzijn en zorg.
De cliëntadviseurs van Via Vivre staan u graag te woord, om uw vraag te beantwoorden of om u door te verwijzen.
U kunt Via Vivre ook bellen wanneer u een Vivre-folder wilt aanvragen of wanneer u zich wilt inschrijven voor een dienst van Vivre (zoals personenalarmering of maaltijdverstrekking).
Het telefoonnummer van Via Vivre: 0900-22 33 440 (lokaal tarief)

In een zorgcentrum woont u zelfstandig en krijgt u daarnaast de verzorging die u nodig heeft. Eigenlijk kunt u nog aardig wat zelf, maar u kunt of wilt eigenenlijk liever niet meer volledig zelfstandig wonen. De appartementen en kamers in de zorgcentra van Vivre zijn helemaal afgestemd op comfort en plezierig wonen. We kijken naar wat u kunt en wilt, zorgen ervoor dat u iedere dag de zorg krijgt die u nodig heeft en dat u op een aangename manier de dag doorbrengt.

Bij Vivre kunt u ook terecht voor tal van leuke activiteiten. Om op een plezierige manier de dag door te brengen, of omdat het onderdeel is van uw behandelprogramma. Even wat anders. Iets leuks doen. Alleen, of samen met anderen. Vivre organiseert zulke activiteiten op iedere locatie. Er worden steeds meer verenigingen opgericht. De nieuwste: een groenvereniging. We trekken er ook wel eens op uit; bijvoorbeeld met z’n allen naar een tuincentrum, theater of dierentuin.

Wat is geestelijke verzorging?
Geestelijke verzorging is professionele begeleiding en hulpverlening bij beleving, zingeving en spiritualiteit. In iedere zorginstelling is er geestelijke verzorging om mensen bij te staan in moeilijke situaties of wanneer mensen zich afvragen hoe ze met een bepaalde levensfase om kunnen gaan.

De geestelijk verzorgers van Vivre zijn professionele zorgverleners, gespecialiseerd en opgeleid om te werken in de zorg. Ze zijn dus breed inzetbaar, maar kunnen ook religieuze steun bieden.

Voor meer informatie kunt u de folder bekijken.

Eén van onze geestelijkeverzorgers schrijft maandelijks een column. Hieronder kunt u de meest recente column lezen.

Vrije landingsbanen

Op het vliegveld Schiphol staat drie grote vliegtuigen die daar helemaal niet thuishoren. Ze hadden eigenlijk in Londen moeten staan maar konden daar niet naartoe vanwege de dichte mist. Onderweg naar Londen hadden ze al een melding gekregen dat ze moesten uitwijken naar Nederland. Daar worden de passagiers opgevangen tot er een vlucht naar Engeland mogelijk is. De verkeersleider in Amsterdam legt in een tv-programma uit dat dit een gebruikelijke procedure is. Op Schiphol is er altijd ruimte en een landingsbaan vrij voor toestellen die moeten uitwijken voor als een andere luchthaven niet beschikbaar is.
Toen ik dat hoorde, vond ik het een vreselijk sympathiek idee. Alsof je altijd bereid bent te helpen en dus zomaar meer kosten maakt, meer landingsbanen moet onderhouden en meer personeel beschikbaar moet hebben om iets goeds te doen. Natuurlijk is het nou eenmaal bittere noodzaak voor de veiligheid en doen andere luchthavens hetzelfde, maar het klinkt alsof een heel attente medewerker van de luchthaven deze procedure bedacht heeft. Zo iemand verdient een lintje en is een voorbeeld voor de maatschappij.
Als je geen medewerker van Schiphol bent, hoef je dergelijke edelmoedige initiatieven natuurlijk niet te nemen. Niemand is van jou afhankelijk als het in een naburig land te mistig is om een vliegtuig aan de grond te zetten. En toch zou het mooi zijn als je iets van dat edelmoedige zou kunnen laten zien. Het doet zo goed als mensen zomaar attent zijn voor iemand anders.

Landingsbanen paraat houden, hoe gaat dat? Om te beginnen moet je dan bedenken wie er zou kunnen landen en hoe. Mensen landen niet alleen op vliegvelden, maar ook bij elkaar. Mensen landen bij elkaar als ze elkaar nodig hebben voor iets gewichtigs of voor iets heel gewoons. Wie nooit bij iemand kan landen, wordt wel erg eenzaam en blijft maar in de lucht hangen met zijn stemmingen en gedachten. Landen bij een ander is toch wel erg fijn en iedereen heeft het nodig een voet aan de grond te zetten bij iemand die hij kan vertrouwen.

Je zou je dus kunnen afvragen wie er bij mij zou kunnen landen. Dat lijkt een beetje op de vraag die aan Jezus gesteld wordt wanneer hij de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan zal gaan vertellen. “Wie is mijn naaste?”, vraagt iemand hem. De gelijkenis maakt duidelijk dat je daar niet ver voor hoeft te zoeken. Je hoeft je alleen maar af te vragen voor wie je een naaste kunt zijn en dan zal de gelegenheid zich wel voordoen. Meestal is het degene die op je weg komt. Als je er niet met een boog omheen loopt, zie je het vanzelf.

In onze omgeving zijn er genoeg mensen die op onze weg komen, in de familie, in de woonomgeving, of zelf via de techniek die mensen met elkaar verbindt. Iedere dag zijn er kansen om met een boog om mensen heen te lopen of de ontmoeting toe te laten. Iedere dag hoef je niet ver te zoeken om iemand tegen te komen die Jezus je naaste zou noemen.

Het is de vraag waarom we de neiging hebben om toch vaak de boog eromheen te lopen. Dat maakt de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan ons ook duidelijk. Mensen zijn nu eenmaal met hun eigen dingen bezig, die ze belangrijk vinden, die hen belangrijk maken, en dan is een naaste op je pad maar lastig. Het is al zo druk in je agenda of in ieder geval in je hoofd, en dan moet er niet nog eens iets bij komen. Allemaal heel vanzelfsprekend en je kunt het mensen bijna niet kwalijk nemen als ze er niet nog een heleboel attent-zijn bij kunnen hebben.

Het is in ons leven en in ons hoofd soms zo druk als op een vliegveld. Allerlei vliegbewegingen, in- en uitkomende dingen lopen door elkaar en het is een bewegelijkheid van belang. Hoe wil je dan nog ruimte vrij houden? Het antwoord op die vraag vond ik in de uitzending over Schiphol. Blijkbaar moet je van tevoren rekenen op iets wat er tussen komt, op iemand die je nodig heeft en die er nog bij komt, bij alle drukte. Een landingsbaan vrijhouden is de oplossing voor de onverwachte hulpvraag.

Een landingsbaan vrijhouden zou dus altijd moeten. En we weten het uit het evangelie. Degene die bij ons landt als de onverwachte gast zou wel eens God zelf kunnen zijn. “Alles wat je voor een deze geringsten hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan.” Het is wel een klus om die landingsbaan vrij te houden. De verleiding om alle mogelijkheden alvast te gebruiken voor wat we zo belangrijk vinden, is er altijd. Maar als het de verkeersleiding van het vliegveld lukt om verder te kijken dan dat, dan lukt het ons misschien

Ralf Smeets, geestelijk verzorger